Blog - Jak działa ARC — Automatic Reference Counting

ARC (Automatic Reference Counting) to model zarządzania pamięcią w Objective-C i dla klas w Swift: obiekt żyje, dopóki ktoś trzyma na niego silną referencję.

Licznik referencji

Każdy obiekt ma licznik $r$.

• silne przypisanie: $r \leftarrow r + 1$
• koniec życia silnej referencji: $r \leftarrow r - 1$
• gdy $r = 0$ → deinit / dealloc, pamięć wraca do systemu

Kompilator wstawia retain / release (lub ekwiwalent) w odpowiednich miejscach — nie garbage collector skanujący stertę.

Strong, weak, unowned

• strong (domyślnie) — właściciel; trzyma obiekt przy życiu.
• weak — nie zwiększa $r$; po zwolnieniu obiektu wskazuje nil (opcjonalne).
• unowned — nie zwiększa $r$; zakładasz, że obiekt jeszcze żyje (crash, jeśli nie).

Cykle retain

Klasyczny problem:

$$A \xrightarrow{strong} B \xrightarrow{strong} A$$

Wtedy $r_A \ge 1$ i $r_B \ge 1$ na zawsze → wyciek. Rozwiązanie: jedna strona weak (np. delegate), albo unowned gdy cykl życia jest gwarantowany.

W closure’ach Swift:

someAsync { [weak self] in
  guard let self else { return }
  self.update()
}

Bez [weak self] closure często trzyma self → cykl z obiektem właściciela.

ARC ≠ GC

Dlatego na iOS ARC dobrze pasuje do UI: brak niespodziewanych pauz GC, ale cykle to Twoja odpowiedzialność.

Autorelease (ObjC)

Historycznie: obiekt może trafić do autorelease pool i dostać release później (np. na końcu run loop). ARC nadal z tym współgra; w ciasnych pętlach czasem warto @autoreleasepool { ... }, by nie kumulować tymczasowych obiektów.

Wniosek

ARC jest proste w happy path i wymagające przy grafach obiektów. Zasada: jedna ścieżka ownershipu strong, domknięcie cykli przez weak, szczególnie w delegate’ach i closure’ach.